درد تو 

**پشت دار قالی، طرحی از نور و نخ های رنگی. با چه بافته ای قالی ات را ... ؟ چند تار موی سپید، دو دست پینه بسته و چشمی سرشار از انتظار که قالی تمام شود و فروش رود . هر چه باشد، سهم تو سود. قالی ات را چند بخرم که جبران همه گذاشته هایت شود؟! تو چند به دلال ها می فروشی؟ .... نه .... قیمتت خیلی کم است. بالا ببر... بگذار پس اندازم را بشمارم... قالی ات را به من بفروش با بافتی از نور و عشق و تمام خودت و من همه احساس و پس اندازم برای تو.... قالی ات زیر پا انداختنی نیست روی چشم گذاشتنی است.   

** 

برای چه زانوی غم به بغل گرفتی؟ فردا عروس خانه می شوی دختر.... بلند شو دستی بکش به موهای رنگ شبت... جهیزیه با من... اینکه غصه ندارد... دو ماه بعد دختر عروس شد با جهیزیه ای آبرومندانه اما مادر نیمه شبها پهلو درد می شود.   

** 

ساعت 8 شب... مادر جان امروز ناهار نخوردم شام چه داریم؟ عزیزکم! خسته ای، بخواب غذا که حاضر شد بیدارت می کنم. ساعت 11 شب... قابلمه پر از آب روی شعله اجاق گاز قل قل می زند!!! 

** 

فردا برای بچه ها در مدرسه جشن می گیرند علی لباس و کفش تازه خریده! مادر، من باید مثل همیشه لباس اندازه شده ی داداش جواد به تنم را بپوشم؟

اشعار زیر تقدیم به ساحت مقدس آن امام همام و شهدای کربلا:

ایام شهادت سالار شهیدان امام حسین (ع) و یاران باوفایشان را خدمت شما دوستان عزیز تسلیت عرض میکنم. 

در پناه خالق آن بزرگواران

*حسین من شهید راه دین است                           

                                                         دلم از داغ او هر دم غمین است 

  اگر چه آسمانی بود و کوچید  

                                                         سیه پوشش همه ساله زمین است  

*سری بر نیزه ها خوابیده آرام 

                                                              و زیبا روی من ترسیده آرام 

  رقیه رفت اما قبل از آن گفت 

                                                               که سر تا پای او بوسیده آرام

*چرا ماه من امشب خانه اش نیست؟ 

                                                            زمین من چرا کاشانه اش نیست؟ 

  پرستوی بهار من نماند و به من

                                                            فهماند این جا لانه اش نیست 

*و زینب خواهر خورشید من بود 

                                                             ندیده چهره اش مهشید من بود 

   به یاد آورده ام آواره ها را 

                                                             خرابه تخت بی جمشید من بود 

ادامه دارد...

شیطنت شب یلدا

شب یلدا منو خواهرا با مامان پری و بابا، خونه مادربزرگ

مهمون بودیم. هنوز از راه نرسیده بودیم که، قایم باشک رو

شروع کردیم. خواهر بزرگه که گرگ شده بود (چقدر بهش

می یومد) و من و خواهر کوچولو قایم شدیم.

یک ساعتی از بازی گذشته بود و خبری هم از خواهر کوچولو

نبود. تمام خونه رو زیر و رو کردیم. همه نگران بودن! یواشکی

سوراخ سونبه های خونه رو می گشتم و آروم می گفتم: کجایی

بلا؟! ... کجا قایم شدی؟! یه جایزه پیش من داری اگه تا یک

ساعت دیگه همه رو سرکار بذاری!! یه مشت از اون آجیلایی

رو که از ظرف بلور کش رفتم، بهت می دم!! ...

هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود، که یکدفعه خواهر کوچولو با

موهایی ژولیده وسط اتاق پیداش شد و همه با صدای جیغ من

پریدن تو اتاق. مامان با نگرانی اومد کنار خواهر کوچولو و گفت:

چرا صورتت سرخ شده؟! لبو مالیدی به صورتت؟! منم با بدجنسی

گفتم: ماتیک قرمز زده!!! با حالتی خنده دار گفت: نه زیر کرسی قایم

شده بودم!!... وای هوا چقدر گرم بود!! داشتم زنده زنده می پختم!!

وای مردم!! ... خلاصه همه تا دو ساعت فقط می خندیدیم...