X
تبلیغات
رایتل

گفته های دل من زیر آسمان خدا

دل نوشته هام
سه‌شنبه 28 اسفند 1386

بهار می یاد .

             اینم از بهار .....

 

                    بهار داره از راه می رسه . چیزی نمونده چتر پر از شکوفه ش و، رو درختا باز کنه .

 

             من میونم با بهار خیلی خوبه .مثه همیشه گل من گلی . سفره ی هفت سین و که پهن کردم

 

             واسه همه دعا می کنم .( حتی واسه شما . بله برای شما  که دارید این متن و می خونید .)

 

                   یادمه  وقتی کوچولو بودم ، شکایت  می کردم که چرا ، تو سفره  همه چیز با حرف ،

  

              « سین» شروع می شه. اصلاً من دلم می خواد با حرف « زین » باشه. این مثلاً سفره ی

       

             هفت زین خیالی من بود. زهره ، زمین ، زرافه ، زنبور، زنبق ، زنجبیل ، زردک. در ضمن

 

             به خاطر پیدا کردن این زینا از مامان پری هم کمک می گرفتم. سر سفره ی هفت سین اول

 

             چشمم می افتاد به تنگ بلور ماهی ، بعد سبزه ، بعدشم تخم مرغهای رنگ شده. ( تازه یه

 

             بار مجبور شدیم  به جای ماهی  قرمز توی  تنگ ، یه ماهی کاغذی کج و کوله  بندازیم از

 

             دست شیطنتای ما. ماهی زبون بسته رو با مرارت فراوان از آب بیرون می اووردیم و اونو

 

             تو دستای کوچولومون می گرفتیم و می بوسیدیم که مثلاً با این کار ابراز علاقه می کردیم.)

 

                    آخر سرم عیدی های پدر جون که از لای صفحات  قرآن به ما چشمک می زدن . وای

 

             چه روزایی داشتیم . عشقمون عیدی گرفتن بود و عید دیدنی و پوشیدن لباسای نو . و تازه

 

             پز دادن من با لباسایی که به  نظر خودم فاخر می اومد . مسافرت هم که  می خواستیم بریم

 

             انگار سفر دور دنیا بود. از شیر مرغ تا جون آدمیزاد رو همرامون بر می داشتیم که مجبور

 

             می شدیم بعد از مخالفتای پدر ، همه ی بار بندیلمون رو ، بذاریم و به همون یه چمدون که

 

            مامان پری برداشته بود اکتفا کنیم . قبل از روز عید با بچه ها یه مسابقه ترتیب می دادیم که

 

           هر کس عیدی بیشتری می گرفت همون برنده بود. با این مضمون که « عیدی زور وگیریم » .

 

           خلاصه بماند که توی این عید دیدنیا واسه خوردن شیرینی و شکلات، چقدر راهی بیمارستان

 

           شدیم و چقدر بی خودی برامون حلوا درست شد ........ از همه ی اینا می گذرم و می گم :

                            

                                 « عید شما مبارک               روزای بهاری تون تکِ تک »

شنبه 25 اسفند 1386

خوشحالم...........

 

 

فرشته ها به بهشت نمی رن

 

     و من خوشحالم که تو رو ، تو بهشتم نمی بینن ..........

چهارشنبه 22 اسفند 1386

تولد

                

 

                       این دو تا متن برای خودم

 

                       من توی یه فصل عجیب و غریب  به دنیا اومدم و توی یه روز عجیب تر

 

                 چشمام و به زندگی باز کردم . دو تا چشم خاکستری رنگ چشمکای ابری تو .

 

                       توی یه روز قشنگ برام اسپند دود کردن . گریه می کردم شاید دلتنگ تو

 

                 بودم . بهم حق بده آخه از یه دنیای دیگه اومده بودم . با این دنیا هیچ آشنایی

 

                 قبلی نداشتم فقط  چند تا  فرشته بهم سپرده بودن  که دیر یا  زود رفتنیم . منم

 

                 بی چون و چرا قبول کردم ، چون قرار بود تو رو ببینم .

 

                       آره من به شوق دیدن تو به دنیا  اومدم . پس به دنیا لبخند می زنم چون

 

                 تو رو دارم . ... و اگه الان اینجام  به خاطر توئه ...  به خاطر روزایی  که تو

 

                 بی دلیل از جلوی چشمای من رد می شی ... دیگه هیچی فقط تولدم مبارک .

 

 

 

                 

                        بعد از رنگین کمون آسمون  قشنگ ترین  کمون دنیا ابرو توئه . البته با

 

                 اون چشمکای خاکستری متمایل به سیاه اما رنگ دلت هنوزم سپید سپید . رنگ

 

                 برفای زمستونای عاشق . درسته که زمستون یه قلب قرمز نداره ، اما به جون

 

                 ابرا عاشقه ، که برفش ، از اون بالا رو سر تو فرود می یاد .

 

                        درسته که تو فصل سپید ( برفی ) من به دنیا نیومدی ، ولی خدای پاک و

 

                 ببین که از آسمون برات ( به خاطر تولد من ) چشم روشنی می فرسته .     

          

 

یکشنبه 19 اسفند 1386

حالتون خوبه؟

    احوالپرسی

                      سلام . حالتون خوبه ؟ کیفتون کوکه ؟ دماغتون چاقه ؟ خدا کنه

               سرما نخورده باشید . چون  من حوصله ی شنیدن صدای عطسه های  

               مکرر شما رو ندارم . خیلی دیر اومدم . به این زودی ها هم نمی رم.

               اصلاً اومدم که بمونم . ببینم کی می خواد منو بیرونم کنه ؟

                        بگذریم خیلی دراکولایی شد . نترسید بابا من خودمم ببینید

                اینم دستام سفید سفید . منم از آقا گرگه پر زور ترم. اون فقط  قدش

                از من بلند تره . مثه نردبون آقایون محترم دزدا. خدا خیرشون بده .

                خوب شب عیدی خونه ی مردم و خونه تکونی می کنن .

                       تو رو خدا منو ببخشید . دست خودم نیست . از یه سمساری

                بی در و پیکر قسطی برداشتم. کارت مغازش سبز بود . وای چه با

                احساس. آدم یاد لوله پلیکا می افته . یه وقت تبلیغ نشه ها . واسه

                جامعه ی هنری افت داره والا . من کجا و لوله پلیکا کجا .

                        من فقط اومده بودم حالتونو بپرسم . ببینید از کجا سر در

                 اووردم. از دست روزگار. بیاین با هم بریم یقه ی لباسشو بگیریم .

                 کسی نیست از ما عکس یادگاری بگیره ؟

             

                     

یکشنبه 12 اسفند 1386

وقت تنگ

 

وقت تنگ

وقتی برای گریه ی باران نمی شود                 دل کندن از نگاه تو آسان نمی شود

رفتی ولی بدان که عزیزم هنوز هم                 اینجا کسی به جای تو مهمان نمی شود

این عشق پاک کز تو به دل دارمت چرا             در سینه ی اسیر تو پنهان نمی شود

از دوری تو رسیده ست جان به لب                 این جان خسته ام که دگر جان نمی شود

دیر است ... وقت رفتن تو نازنین من                وقتی برای گریه ی باران نمی شود